MAKIN' WATER is de welgekozen titel van de meest volwassen plaat van Derek & Vis, waarschijnlijk ook hun beste.
Muzikaal nestelt ze zich vol vertrouwen in de wereld van Bob Dylan en Tom Waits. Vooral de jonge Tom Waits (Closing Time) is opvallend aanwezig in nummers als "We'll never agree"(het allereerste lied dat Derek en Vis ooit samen schreven), "Hole in the roof" en "Like all the other clowns".
Nog mooier is "I'm bored", een sobere, weemoedige song over het verval van menselijke verlangens. Vis speelt piano met de concentratie van een groot muzikant, ingetogen en omzichtig. Geen enkele noot mag een andere voor de voeten lopen in de wonderlijke thema's.
MAKIN' WATER is trouwens over de hele lijn sober. Minder is meer. "Sandblast", de aan Bob Dylan schatplichtige opener, drijft van begin tot einde op een kalme zee van akoestische instrumenten, bügel en trompet incluis.
Op "Cry rivers", een klassieke slow en toekomstige radiohit?, zingt Derek beter dan ooit.
Verder niets dan vintage Derek & Vis. "I know" is verderlichte salsa en ook de single "Candle burning" zit bij kaarslicht een pintje te drinken op een Zuid-Amerikaans terras. "We're all victims of our own perception" swingt de vogels uit de bomen, net als "There's only one girl" dat zowaar aan Van Morrison doet denken.
Een waarlijk grote song, prachtig gearrangeerd, is het dreigende, desperate "Come with the night", niet toevallig het derde nummer op de cd (3 is de plaats waar meestal het beste nummer staat op alle cd's ter wereld). Er wordt afgesloten met "Closing Lines", wanhopig van tekst terwijl de muziek toch reikhalzend naar de horizon uitkijkt, eindigend met hoopvolle strijkers. MAKIN' WATER is een perfecte zomeravondplaat. Nog iemand zin in de winter?